Waarom Hillary in 2016 president wordt…

In de wetenschap dat over 2 jaar een derde van zetels verkiesbaar is, is een aantal Republikeinse Senatoren op zoek naar het ‘radicale midden’. Ze nemen gematigder posities in. Op financieel terrein. Op meer fundamentele en levensbeschouwelijke issues. Ze gaan daarover de discussie aan. Het is hun antwoord op de verkiezingsnederlaag.

Wat ze – onbegrijpelijkerwijs – niet doorzien is dat ze daarmee hét probleem van de Republikeinse Partij verergeren: verdeeldheid. Ze importeren de polarisatie en de ‘culture wars’ binnen de Republikeinse Partij, waar die tot nu toe één vijand had: de Democraten. Nu zijn ze hun eigen vijand. Dodelijk.

Dat redelijk fundamentele probleem zou er niet zijn, als de Republikeinen een duidelijke kroonprins hadden gehad. Nu al, voor de verkiezingen al. Eén man (niet m/v – daar zijn het Republikeinen niet zo van) die het voor elkaar krijgt om de GOP achter zich te verenigen, heeft kans om in 2016 president te worden. Kijk naar Obama: toen die in 2004 z’n keynote speech hield op de Democratische Conventie, was het duidelijk: “daar staat onze kandidaat over 4 jaar”. Maar kijk nu achter de coulissen: leeg, hij is er niet.

De Democraten zijn er wel op voorbereid. Hillary Clinton is de enige kandidaat die nu een serieuze optie is. En als je nu geen serieuze optie bent, is het te laat. En dus gaat ze “eerst een jaar slapen”. Uitrusten, ongetwijfeld. Maar dan? Terug naar Arkansas? Hillary, die nooit, maar dan ook nooit het doel van het presidentschap opgeeft? Bill, die nooit, maar dan ook nooit het leven in de schijnwerpers opgeeft (wat wel een gevaar is, overigens…). In een speelveld met Republikeinen die zich in vier jaar niet als eenheid gaan herpakken? Ik zie het ervan komen: Clinton gaat na dat jaar tukken rustig drie jaar gebruiken om dat miljard dollar campagnegeld binnen te harken. Straks een jaar of zes ouder, een jaar of zes wijzer. Want Clinton heeft gezien hoe je campagne voert: “grassroots”. Elke kiezer serieus nemen, waar die kiezer de politiek niet serieus neemt. Als ze dat overneemt, en de arrogantie van 4 jaar geleden nooit meer toont, dan wordt ze de eerste vrouwelijke president van de VS. En zeg zelf: die kans laat Clinton niet voorbij gaan.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The day after the night before.

Een studievriend van mij vraagt naar mijn “nadere analyse en duiding van de verkiezingsuitslag van vannacht in de VS”. Welk een eer, en ik volg het ook alleen maar via internet, TV (in die volgorde!), en veel boeken lezen, dat moet gezegd. Een poging.

1. De verdeelde Republikeinse Partij, met de Tea Party. Een machtsfactor van betekenis. Romney heeft die ultra conservatieve rechterflank niet van zich willen vervreemden. De keuze van Paul Ryan als kandidaat vice-president past ook daarin. Maar het waren zijn eigen standpunten niet, zelf zat hij meer in het midden. Was dus niet authentiek. Later in de campagne is hij wat naar dat midden opgeschoven. Toen was het te laat: too little, too late. Romney dus niet de goede kandidaat. (Wat zou er gebeurd zijn als het Rick Perry was geworden, mijn voorspelling bij de primaries 😉 ?)

2. Die authenticiteit is altijd al een probleem geweest. Nooit is hij gezien als onderdeel van de Hardwerkende Amerikanen. Altijd als te elitair, te CEO, out-of-touch met de blue collar worker, die traditioneel Republikeins stemt.

3. Obama heeft, evenals in 2008, een steengoede grassroots campagne. De Verenigde Staten zijn gepolariseerd. Amerikanen zijn of Republikeins, of Democratisch. Nauwelijks tot geen onafhankelijke-  of zwevende kiezers. Dan is de opdracht: Get-Out-The-Vote. Zorg dat jouw sympathisanten gaan stemmen. Waarbij van belang is: Republikeinen zijn altijd trouwe stemmers, Democraten moeten gemobiliseerd worden. Dat is Obama ook deze keer weer uitstekend gelukt.

4. Minder in het nieuws, maar in tussenzinnen gezegd: Clinton. Die heeft onvermoeibaar campagne voor Obama gemaakt. En die is, beter dan Obama, in staat mensen aan te spreken, te raken, wellicht te emotioneren. En dat hangt samen met punt 2: niet dat hij kiezers overhaalt, maar hij kan kiezers motiveren om naar de stembus te gaan.  Heeft-ie er een belang bij? Hillary 2016?

5. De Verenigde Staten lijken iets progressiever en pluriformer (Latino’s!) te worden. Het homo-huwelijk is inmiddels in heel veel staten – ook Republikeinse – mogelijk. Colorado en Washington State legaliseren wiet.  En een machtiger positie voor vrouwen. Gekozen in de senaat: eerste gehandicapte vrouw, eerste lesbische  vrouw, eerste Aziatische vrouw. Voorzichtige stappen.

6. De polarisatie in DC zal nog wel even aanhouden. De Democraten hebben de meerderheid in de Senaat, de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. De deadlock zal dus wel voortduren. Een bedenk dan dat 1 januari 2013 automatisch een wet in werking treedt die de belastingen verhoogt en flinke bezuinigingen doorvoert. In een (wereld-)economie die heel broos is. Het is te ernstig om er een grapje over te maken, anders zouden we eens een goede Engelse uitdrukking moeten verzinnen voor “over je eigen schaduw heenspringen”. The world needs it.

Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Bij het vertrek van Eelco Bosch van Rosenthal…

Ha Eelco,

Romney zei het zaterdag al: “four more days”. Hoe voelde jij je bij die woorden? Ook jouw ruim 5 jaar correspondentschap Noord-Amerika heb ik met grote interesse gevolgd. Twee herinneringen.

September 2009. Ik ben op vakantie in de VS en kan op een maandagmiddag “NOS Bureau Washington” bezoeken. De contacten zijn een jaar eerder, 2008, het verkiezingsjaar, tot stand gekomen. Ik voel me even ‘taken aback’ — sta daar ineens, in het echt — maar voor het overige is het niet zo spannend. De redactie is een doodgewoon kantoor, en de studio’s in het gebouw waar de NOS zit, samen met alle andere Europese omroepen, zijn ook vrij kaal. Maar toch wordt daar snel iets duidelijk.

In die studio’s staat een scherm waarop een camerabeeld van het Witte Huis geprojecteerd wordt. De toenmalige producer, Sander Warmerdam, vertelt me dat de NOS daar geen gebruik van maakt. “Het is een fake-achtergrond, en dat heeft Eelco liever niet. We doen onze live-gesprekken vanaf het dak van een gebouw even verderop, met een echte achtergrond.” Het valt inderdaad op, want als je oplet: het geluid is anders, niet zo dof als vanuit een studio.

Die enkele anekdote zegt veel. Je bent onderdeel van het nieuws, of niet. Je bent geloofwaardig, of niet.

Nog zo’n klein iets. Tweet van jou: “Complimenten die je van een ander krijgt retweeten. Niet doen, mensen. Doorlopen.”

Mei 2011. Een naar het lijkt kalme zondagavond. Dan, opeens, ontploft Twitter. Obama gaat om 22:00 uur een verklaring afleggen. Jij tweet: “Dat moet van het kaliber Osama Bin Laden gepakt zijn.” Je fietst — denk ik nu — als een dolle naar kantoor, niet om je voor te bereiden op die verklaring, maar om het nieuws zo snel mogelijk te hebben. Om ruim kwart voor 10 citeer je een betrouwbare bron die meldt dat Osama Bin Laden dood is, en voegt daaraan toe: “so there you have it?”

Passie. Professionaliteit. Perfectionisme.

Twee dagen later blijkt — gelukkig — dat ook enige ijdelheid jou niet vreemd is. Een ik meen Amerikaanse journalist heeft alle tweets voorafgaand aan de verklaring van Obama geanalyseerd op accuratesse. En wie wordt in dat lijstje genoemd? Juist: @ebvrNOS. En wie retweet een link naar dat lijstje? Juist: @ebvrNOS.

Dank Eelco, voor die paar goeie gesprekken, voor alle berichtgeving en duiding daarvan. Vooral dat laatste. Amerika aan Nederland uitleggen is echt heel moeilijk.

En natuurlijk kon je het niet alleen. Ik ga geen lijstje maken van mensen zonder wie je het allemaal niet zo gedaan kon hebben — dat wordt te lang. Maar ik maak een uitzondering voor de onvolprezen stagiar(e)s. Oprecht (en objectief): talenten!

Ik wens Wouter alle succes als jouw opvolger. Het zal voor ons als kijkers wennen zijn. Als we — in het begin — denken dat hij in Peking gewoon voor een camerabeeld van het Witte Huis staat: quod non!

Voor de toekomst: alleen het allerbeste gewenst!

Ed

Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Friend —

Friend —

You know, we have a number of US correspondents. And sometimes, that all seems so romantic. Telling your story, standing in front of The White House or from the roof of your office, with the famous New Yorker Hotel behind you. It’s a job almost everyone would like to do.

But you know, it’s really hard work. It’s no nine-to-five job. Add the time-difference to that. But what really, really matters is that it’s not simply telling us what’s going on. They have to tell the story behind what’s going on. They have to dissect what’s happening. To get to the bottom of it. And that’s only the beginning. Now the really hard part comes in – the editing, always the editing. All the material you instructed your cameraman to shoot compressing in 1 minute 30 seconds, or, when you’re lucky, in a 10-minute coverage. Boy! Other times, they have to report events as they unfold. Where they’re unfolding. Right from the spot.

Correspondents of newspapers have no less easier task. They have to edit too. Paragraphs. All those paragraphs. Putting them in the right order. Of course, what’s above this blog, is a joke. They have much more space. But it’s a paradox. They have to enchant their readers, so their stories will not be boring!

And on top of that, they have families. Spouses and children. They have to adjust – all the time. As one former BBC correspondent put it, slightly modified by me: the secret to a happy foreign correspondent is a happy foreign correspondent’s family.

So, for us to know what’s going on in the US, they all sacrifice. Doing their work — and making it possible — to the best of their ability. For us. To know. To be informed. To understand. To grasp the story.

So, won’t it be fair for us to do something in return? You know, one of them has something special. He’s on Facebook. And right now, he is just below 1,500 likes. Friend — would you join me in reaching this goal by the end of the month? It ’s just that tiny click we, when we join forces, as grassroots viewers, can do. Will you join me and like too? Visit http://www.facebook.com/NieuwsuurNewYork

Thank you, Friend.

Ed

Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

“A proud black woman”

Het blijft werkelijk on-be-grij-pe-lijk. Gedelegeerden op de conventie van de Republikeinse Partij die pindanootjes naar een African-American cameravrouw van CNN gooien. “That is how we feed animals”. Je verstand staat erbij stil. Plaatsvervangende verontwaardiging. Zo voel je je toch?

En dan de reactie van die cameravrouw. Zo superieur, onvoorstelbaar: “I can’t change these people’s hearts and minds. No, it doesn’t feel good. But I know who I am. I’m a proud black woman. A lot of black people are upset. This should be a wake-up call to black people. . . . People were living in euphoria for a while. People think we’re gone further than we have.”

En dus zijn het nog steeds gescheiden bevolkingsgroepen. Een levenshouding die bij beide groepen eeuwen zo geweest is, verandert niet in één of twee generaties, laat staan bij wet.

Ik denk terug aan het stel in een reportage van Eelco Bosch van Rosenthal en Sander Warmerdam: Walter en Lela Morris. Lela is inmiddels overleden, en zal boven inwendig huilen, maar ook trots en waardig het met die cameravrouw eens zijn: “I’m a proud black woman: http://www.youtube.com/watch?v=uSlpy437Ilg&feature=related

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een taxichauffeur en Obamacare.

Soms tref je een taxichauffeur met wie je een interessant gesprek kan hebben. Hij reed naar Dulles Airport via wat hij noemde “upper Georgetown”. De huizen hier, wees hij aan, worden gekocht voor 4 miljoen maar zijn, in economisch betere tijden, 6 miljoen dollar waard.

“Wie wonen hier?” vroeg ik hem. “Wel, in dat huis” – hij minderde vaart – “woont het hoofd Chirurgie van het George Washington University Hospital”. Ik wist even niet wat ik hoorde. Dat is nog eens een WOPT-er. Alle (semi-)overheidsinstellingen in NL moeten de inkomens boven de € 193.000 openbaar maken. Stom, Europees gedacht. In de VS woont het hoofd Heelkunde gewoon, niks bijzonders aan, in een huis dat 6 miljoen waard is.

“Gaan artsen nu ook minder verdienen onder Obamacare?” “That’s a very good question, sir, a very good one”. (Well, thanks). En daarin zat eigenlijk het antwoord al. Het zal gaan gebeuren, maar in beperkte mate. Onder Obamacare heeft iedereen verplicht een particuliere verzekering (enkele groepen uitgezonderd die dat al van de overheid kregen: mensen met echt een laag inkomen en ouderen, hoewel juist dat onder Obamacare wat uitgekleed is). Ik veronderstelde dat die verzekeringsmaatschappijen het verlies in salaris niet gaan compenseren. Die kijken wel – gezien hun winstmaximalisatie – wel uit. “You’re right”, aldus de taxichauffeur. “It will be the government, and that has no money already. And raising taxes will be an issue. I just don’t know how they will solve that”.

Gezondheidszorg in Amerika. Met alle overdiagnostiek (uit angst te worden vervolgd een scheurtje in een kleine teen gemist te hebben), met voor Amerikaanse begrippen normale salarissen, met verzekeringsmaatschappijen die winstmaximalisatie nastreven – en dan een universele, collectieve gezondheidszorg? Het lijkt in de praktijk een onmogelijke combinatie. Vooralsnog voel ik – maar kan dat verder niet verder verduidelijken – dat Obamacare toch symboolpolitiek is. Weliswaar is deze stap belangrijk: elke reis begint met een eerste stap. Het zal zich – wellicht – verder ontwikkelen tot iets van een volwaardig systeem. Interessant om te blijven volgen. Vanuit alle verschillende invalshoeken. Natuurlijk ook vanuit dat van de – potentiële – patiënt, die niet bang moet zijn om failliet te gaan als-ie ziek wordt. (Hoewel veel ervan dat niet zijn – die zijn ofwel rijk genoeg of willen principieel niet dat hen iets verplicht wordt te kopen – de Amerikaanse manier van denken!). Maar, het verhaal van die cab-driver, je wordt er wat cynisch van. Er is nog een lange weg te gaan. Nog afgezien van de politieke controverse erover die voorlopig en zeker tot de verkiezingen zal blijven bestaan.

En toen we het vliegveld begonnen te naderen herinnerde ik me van 2 jaar geleden dat de Metrolijn naar het vliegveld in aanbouw was. Het is nu vrijwel ondoenlijk om met bagage met het openbaar vervoer, gewone metro en overstappen op lijnbus, naar het vliegveld te komen. En het is een afstand van 48 kilometer, met veel tussenstops. “Is die al klaar?”, vroeg ik. Over 1,5 jaar. Dan zal ook het inkomen van de taxichauffeurs dalen. Net als dat van de artsen. Alleen veel meer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nog 2 uur…

… en dan komt de taxi die me naar Dulles International Airport brengt. Anderhalve week New York en Washington zijn voorbij. Zit nu bij Starbucks – gratis wifi – terug te blikken.

NY heeft me haar karakter – in al haar diversiteit – weer laten zien. Uptown, downtown. Het straatbeeld laat zien dat de hele wereld er woont. Alle geluiden van de stad omringen je. Maar, for a city that never sleeps, krijgen geluiden ook een heel andere sfeer: Bryant Park, zo om een uur of 9 ‘s-avonds, is voor mij de ontdekking in NY geweest. Met een biertje (of 2) genieten van de relatieve rust die de stad daar biedt, met Chrysler Building en Empire State als decor. Proef daar de sfeer door bewust de lucht in te ademen.

Ook DC weer bezocht. Iets meer gericht op één van m’n hobby’s: journalistiek. Newseum dus. Waar je nieuws gepresenteerd krijgt en zelf betekenis eraan kunt geven. En iets van het vak meekrijgt: de interactieve ‘journalism en ethics exhibit’ is één van mijn favorieten.

En, zowel in NY en DC, leuke gesprekken gevoerd. Dank Hugo, Jacqueline, Guus en Eelco (en Tom, voor een volgende keer). Zo goed om gedachten te toetsen en weer het één en ander van je vak mee te krijgen. Voor Nederlandse kijkers en lezers, vanuit Amerikaanse cultuur, verhalen maken, verhalen zoeken. Out-of-the-box denken, volhardend zijn, improviseren. Soms knap lastig maar dan ook bevredigend. Voor mij meer dan slagroom op de taart om dat te horen.

Maar om de VS echt te begrijpen, hoe Amerikanen voelen en denken, daarvoor moet je niet in NY en DC blijven. Daarvoor is het heartland bedoeld: Ohio, Kansas, South Carolina.

Een mens moet wat te wensen houden…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

First Amendmend reversed…

Ben nu in Washington. Je leest er wel over, maar nu zie je het verschil met New York ook: het straatbeeld daar is er één van mensen. Rauw, hard, direct, eerlijk (op die banken na dan). Het straatbeeld van DC is er één van gebouwen. Je ziet het als je door de stad loopt. Je moet bij die gebouwen op zoek naar de mensen erachter. Ga die gebouwen dus in. (Ook overigens verstandig: het is 37° met een luchtvochtigheid van 70%.)

En dan blijken achter die façade onrijmbare tegenstellingen te zitten. Kijk naar het Newseum, het museum over nieuws en journalistiek. Op de gevel staat het First Amendment op de Amerikaanse Grondwet van de VS: “Het congres zal geen wet maken die (…) de vrijheid van meningsuiting beperkt, of die van de pers (…).

Over de vraag “wat is nieuws?” kun je een goede boom opzetten. Ik laat ‘m hier even buiten beschouwing. Het brengen van nieuws is iets anders, en moet aan één criterium voldoen: betrouwbaarheid. Dat is de functie van journalistiek: zo objectief mogelijk laten zien wat gebeurt. Feiten, verdieping, duiding. En dan gaat het als bij een goede voetbalcommentator: registreren, analyseren, becommentariëren.

In die volgorde, en los van elkaar.

Dat dat in de VS anders is, laat een kaart in het Newseum zien. Van Democraten, Republikeinen en “Onafhankelijken” afzonderlijk vindt minimaal de helft dat de media vooringenomen zijn. Het nieuws wordt gebracht eerst vanuit het eigen commentaar, de eigen invalshoek van de TV-zender, van de krant. De kijker, de lezer staat centraal, en wil bevestigd worden in het eigen gelijk. Met als bemesting de kijk- en oplagecijfers – het nieuws moet verkocht worden. Zo worden cocons gecreëerd waarin andere zienswijzen, andere werelden niet meer bestaan. Het grote argument hierbij: vrijheid van meningsuiting en vrijheid van de pers! De oorspronkelijke bedoeling totaal omgedraaid: een onrijmbare tegenstelling.

Gelukkig zijn er ook nog neutrale media – met name weblogs: www.politico.com is een goed voorbeeld en verwijst naar andere relevante sites. Die van de Washington Post lijkt ook goed.

En als je op Pennsylvania Avenue even doorloopt, kom je bij Capitol Hill, met het Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Ook daar weet je dat het precies hetzelfde in elkaar zit. Het is een prachtig gebouw, je kunt er mooie foto’s van maken. (Dat doen veel mensen dan ook, waarbij ik altijd aan mijn vader denk, die dan, in het analoge tijdperk, steevast zei: “ga ervoor staan, of koop anders een ansichtkaart!”). In het Visitor Center krijg je een werkelijk tranentrekkende film te zien over bouw en instituut. Gedragen muziek, mooie wat genoemd wordt ‘overvloeiers’ van beelden, een gedragen stem. Terwijl je weet dat het vertrouwen in de Amerikaanse politici die het gebouw bevolken, laag is. Het is net als bij de media: “wat wilt u horen?”. Dat verkondigen die vervolgens. Reken niet via een debat (de oorspronkelijke bedoeling van het Eerste Amendement met de vrijheid van meningsuiting) op een compromis. Gevaarlijk! Net als de media moeten politici iets verkopen: hun standpunten. Zichzelf. Deadlock, stilstand is het gevolg. En de Amerikanen zich maar afvragen wat daar op die heuvel gebeurt.

Je moet alles afgeven wat los kan, maar dan krijg je ook wat: kon vandaag in het Huis van Afgevaardigden een korte vergadering bijwonen vanaf de publieke tribune. En daar zie je wat de VS ook kenmerkt: wellevendheid, voorkomendheid, decorum. Uiterst nette en beleefde omgangvormen. Da’s mooi om te zien en doet aangenaam aan.

Het blijft werkelijk een intrigerend land.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Eén New York City?

Lees geen gewone reisgids. Lees het boek van een oud Amerika correspondent, bijvoorbeeld Jan Tromp: “In New York”. Neem de metro naar Central Park. Waar New York de stilte voor zichzelf bewaart. Op af en toe een vliegtuig na: geen stadsgeluiden. Ga op het gras zitten en kijk. Twee jongens die een rugbybal overgooien. Een gezin dat aan het picknicken is. Verderop ligt een stelletje verstrengeld wat te zoenen. In Ohio, Kansas of South Carolina zouden ze onmiddellijk zijn gearresteerd wegens obsceen gedrag. Niet in New York City. Ga op het gras liggen en luister. Geluiden dragen hier ver. Hoor de conversaties van die sportende jongens. Die van de kids van dat picknickende gezin. Dat stelletje ligt gelukkig verder weg. New York heeft het nodig: stilte. En het biedt de stad meer: zuurstof en verkoeling. Dat ruik en voel je. In Central Park kan het. In Central Park moet het.

Gelegen overigens in uptown New York. Niet alleen geografisch, maar ook demografisch. Het is het meer luxe deel van de stad, met van die Bill Cosby-huizen. De metrostations zijn er net iets schoner. De mensen beter gekleed. Waar de appartementen een prachtig uitzicht hebben. En waar de appartementen, en de bewoners ervan, worden bewaakt door een portier, een doorman. Die alles over de bewoners weet, de sociale controle is groot. (Maar dat individualisme dan? Weer zo’n rare Amerikaanse paradox. New York is een klassenmaatschappij. Lagere klassen maken het leven van hogere mogelijk – binnen de grenzen van wet en Amerikaans fatsoen, maar dan in alle vrijheid). Mooiste zin uit het boek van Tromp: “van alle doormen die alles wisten, wist Joe het meeste”.

Neem de metro terug naar ‘downtown’. En zie en hoor de drukte weer: de onvoorstelbare hoeveelheid auto’s op zo’n kleine oppervlakte, met het continue geclaxonneer. Het echte New York? Op die vraag bestaat, denk ik, geen antwoord. Er zijn er zoveel van in één: New York City.

Jacqueline Onassis Reservoir

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Being there….

Je interesseert voor en verdiept je in de Verenigde Staten van Amerika. Je volgt de (politieke) ontwikkelingen in het land. Op afstand. Maar: nu ben ik er. Tot en met zaterdag in New York en dan Washington DC.

Nu dus New York. Ik ben er voor de tweede keer. En doe nu niet de standaard attracties. Zoals vanmorgen de Federal Reserve Board of New York, zeg maar De Nederlandse Bank hier. Met exposities over een van de taken van de Bank: goed toezicht houden op commerciële banken. Toezicht, opdat die hun maatschappelijke taak goed kunnen uitoefenen. Ik moet glimlachten: we weten wat de financiële crisis heeft veroorzaakt. Of, zoals ik laatst hoorde: “then along came Lehman Brothers”.  De tegenstelling blijft onwezenlijk.

Ook een plek waarnaar ik op zoek ga: Battery Park. De Nederlanders kochten Manhattan in 1626 voor 60 gulden, en hesen hun vlag, die nu de stadsvlag van New York is: Orange, Blanche, Bleu. Lees het boek van Twan Huys, oud correspondent voor Nieuwsuur.

Hier vallen me ook de tegenstellingen weer op die de VS kenmerken. Men is er voorkomend, wellevend, formeel, en behulpzaam. Stond vanochtend even de plattegrond te bestuderen. Binnen twee minuten: “Can I help you?” Dat kon-ie. (Jan Tromp, oud-correspondent voor de Volkskrant, beschreef het). Maar New Yorkers zijn ook niet te beroerd om elkaar uit te schelden. Al is dat misschien typisch New York. En: extreme armoede en puissante rijkdom op werkelijk dezelfde vierkante kilometer. Dat voelen ze beiden als compleet normaal.

En natuurlijk: New York is niet Amerika. Daarvoor moet je naar Ohio, of Kansas, of South Carolina. Maar kijk naar de mensen, niet de gebouwen: het geeft een voorzichtige indruk van de VS.

Vanavond gegeten met een goede kennis. Alles weer even doorgenomen in een Manhattan restaurant: Amerikaanse politiek, en ook datgene wat me altijd zal blijven boeien: wij in Nederland denken Amerika te kennen, maar begrijpen zullen we het nooit doen. Tenzij je echt bereid bent je in de cultuur te verdiepen. “Ieder voor zich en God voor ons allen” is hier voelbaar, bijna tastbaar. Dat is het fundament van de Amerikaanse samenleving. In Nederland, of Europa zo je wilt, is solidariteit in meer of minder mate het fundament. De twee werelden zullen elkaar, in cultureel opzicht, nooit raken. In die zin moet ik mijn mening bijstellen: in New York kun je dat – althans ik – veel beter waarnemen dan in Washington: daar is het veel meer gesegregeerd. Als je het daar niet opzoekt, zie het niet. En in DC moet je het niet opzoeken: niet ongevaarlijk.

En New York – ook toegegeven! – is toch een leukere stad. Want: ben van plan na gegeten te hebben terug te gaan naar het hotel. Maar: besluit een avondwandeling door New York te maken. En dan ervaar ik de stad. Ik lees over de VS, ik correspondeer erover. Maar nu, zeker na zo’n gesprek, daalt het in: ik wandel over 6th Avenue, en besef dat ik er ben. Man! Ik voel de stad. Ik ruik de stad. Ik zie mensen zitten, in Bryant Park. Ik besluit ze te vergezellen, en neem twee biertjes. Ik ga zitten. Om te ervaren dat ik er ben. Het is zo: om te voelen, te ruiken. Niet kijken, maar zien. Ik kijk naar het verlichte Chrysler Building. Ik kijk naar het Empire State Building. Maar ze vormen het decor. Voor die ervaring van vanavond: being there.

Neem een taxi terug. Achterin zitten, niet nadenken, indrukken verwerken. Moet alleen die driver wel even uitleggen waar m’n hotel zich bevindt…Image

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie