Geachte heer De Graaf,

Dat u als voorzitter van de Eerste Kamer “naar eer en geweten” te werk bent gegaan bij het samenstellen van de Commissie van In- en Uitgeleide bij de inhuldiging van de Koning op 30 april, wil ik geloven. Dat u de juiste criteria heeft gebruikt, en heeft toegepast, om een zo getrouw mogelijke afspiegeling van de samenstelling van de Staten-Generaal te krijgen, wil ik ook geloven. Bij die samenstelling bent u “niet toegekomen aan de heer Wilders”.

Tot zover niets aan de hand.

In haar autobiografie citeert Betty Boothroyd, een voormalig voorzitter van het Britse Lagerhuis, toenmalig premier Tony Blair bij de onthulling van haar schilderij in “the Commons”. “We all acknowledge your impartiality and objectivity”.  Vrij vertaald: u bent altijd onpartijdig en objectief. “That was all that mattered to me”, was haar antwoord. Vrij vertaald: dat is het enige en het belangrijkste.

Met andere woorden, geacht lid van de Senaat, de toevoeging in het Volkskrant-interview (waarom dat eigenlijk überhaupt gegeven??) “dat een plaats van Wilders in de Commissie veel aandacht zou hebben getrokken”, die toevoeging dus is niet alleen een fout geweest (want niet meer relevant als u niet toegekomen bent aan Wilders), ook de uitspraak op zich is een doodzonde voor een – onafhankelijk – voorzitter. Dat kunt u nu niet afdoen met een “dat had ik beter niet kunnen zeggen”.

Dat u vrijdag uw conclusie trekt en uw aftreden bekend maakt, omdat “er geen discussie mag bestaan over het onafhankelijk handelen van de voorzitter van de Eerste Kamer” is niet alleen het enig juiste argument, het is ook de meest chique manier van aftreden.

Tot zover niets aan de hand.

Zou je zeggen. Want heeft u uw beslissing om terug te treden vrijdagavond wel “zelfstandig” genomen? Waarom anders vanmiddag, rond uw formele aftreden, zeggen “dat er geen fouten zijn gemaakt”? En waarom “moet Barbertje hangen”? Bepaald geen uitspraken voor een lid van een ‘chambre de réflexion’.

Marc Chavannes had zaterdag in de NRC gelijk. U bent integer. U bent niet uit geweest op persoonlijk gewin. (Tenzij u aangestuurd bent door het Hof — maar daar ga ik geenszins vanuit).

En dus vindt u uw vertrek misschien oneerlijk. Ook omdat u wellicht meer weet dan nu bekend is.

Maar niemand heeft ooit gezegd dat het leven altijd eerlijk is.

Daar moet een voorzitter mee kunnen leven. En mee kunnen aftreden.

Hoogachtend,

Ed Harms

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zweef Manhattan in (met Floortje Dessing)

Neem vanaf Roosevelt Island de Tramway, de kabelbaan, en zweef Manhattan in…

Wat Floortje Dessing op dat moment ook deed…

SAMSUNG

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The Nanny.

image

Central Park, New York City © Ed Harms

Hij vond het leuk, dat blogje van mij over Nieuwsuur New York. En daarom zit ik met de correspondent aan de koffie, in Williamsburg, een trendy, hippe wijk in Brooklyn, New York. “Waar moet ik nou op letten, Tom, in de stad?” Hij denkt na. “Probeer het straatbeeld ‘ns te zien. Niet kijken dus, zien. Iedereen loopt hier: blanken, African-Americans, latino’s, Aziaten. Allemaal door elkaar. Maar mengen doet het niet.”

 

En ik denk er inderdaad iets van te zien. In de metro naar Central Park valt me iets op. Twee blanke kindertjes, ik schat ze 3 en 6, met toch al een enigszins arrogante uitstraling, zitten naast een African-American vrouw die duidelijk bij hen hoort. Zonder veel plezier overigens, zo te zien. Hoe zit dit? Even verderop hetzelfde. Een vrouw geeft een baby de fles. Maar het is niet haar moeder: het kind is te netjes aangekleed. Die vrouw niet. Hoe zit dit? Dan dringt het tot me door: het zijn de particuliere nanny’s. Die door welgestelde New Yorkers worden ingehuurd om hun kinderen onder hun hoede te nemen en de dag goed door te loodsen. Omdat de ouders daar zelf, met hun drukke banen, geen tijd voor hebben. In Central Park zelf zie ik er later veel meer. In groepjes. De nanny’s zoeken elkaar op, dat is duidelijk.

Ongetwijfeld worden deze kinderen klaargestoomd voor de beste scholen en de beste banen. In de VS is de concurrentie ook op dat gebied moordend. Dat is zo’n fundamenteel kenmerk van de Amerikaanse samenleving.

Maar hoe zit het dan met de kinderen van niet zo welgestelde ouders, die ook drukke (en vaak twee) banen hebben, en die werkelijk nooit een nanny kunnen betalen?

“Tsja, daarvan zie ik er nogal wat”, vertelt ’s avonds een goede kennis onder het eten. Hij bestuurt een opleidingsinstelling. “Geen geld, geen begeleiding: in New York haakt 50% van de middelbare scholieren vòòr het examen af. Da’s groep 1. En van de helft die geen drop-out is, is de helft niet geschikt om te studeren. Da’s groep 2. Die komen allebei bij mij. Met een cursus of een gerichte beroepsopleiding proberen ze dan, alsnog, een certificaat of diploma te halen dat hen toegang geeft tot een baan”.

Ik overdenk het later en ben verbaasd. Even afgaand op deze cijfers: hoe functioneert een maatschappij die slechts 25% hoog opgeleiden heeft? Ja, het kan. Omdat die groep dan relatief gezien heel veel verdient. En zo – even sterk versimpeld – de resterende 75% aan het werk houdt. En dus onder andere nanny’s kan blijven inhuren. Die dan op een mooie dag weer naar buiten gaan. Om elkaar op te zoeken. Om lotsverbondenheid te delen. “Hoe zijn ‘jouw’ ouders?”

(O, en dat blogje over Nieuwsuur New York? https://edharmsblog.com/2012/10/01/friend/)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Veiligheid in een vredig landschap.

SAMSUNGHet ligt natuurlijk voor de hand, maar check het toch even. Eén van de Nederlandse beheerders van de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten bevestigt het: de vlag hangt halfstok wegens de aanslagen in Boston. Hij is een pro-actieve vraagbaak, maar heeft ook een belangrijke opdracht: ogen en oren openhouden (waarvoor hij sinds kort door het State Department minder betaald wordt – the sequester, weet u). Maar: komt er een auto de begraafplaats oprijden? Komt die dan ook uit op de parkeerplaats? Zijn er mensen die om een of andere reden opvallen? Hij spreekt er vanzelfsprekend in algemene termen over, maar zo sta ik op deze zonnige zaterdagmiddag met zo’n gemoedelijke Limburger over de veiligheid op dat kleine stukje Amerika in Nederland te praten. Met nog een ander contrast: op die begraafplasts, in dat groene, glooiende maar vooral vredige heuvellandschap. Maar ook zo verweven.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Waarom Hillary in 2016 president wordt…

In de wetenschap dat over 2 jaar een derde van zetels verkiesbaar is, is een aantal Republikeinse Senatoren op zoek naar het ‘radicale midden’. Ze nemen gematigder posities in. Op financieel terrein. Op meer fundamentele en levensbeschouwelijke issues. Ze gaan daarover de discussie aan. Het is hun antwoord op de verkiezingsnederlaag.

Wat ze – onbegrijpelijkerwijs – niet doorzien is dat ze daarmee hét probleem van de Republikeinse Partij verergeren: verdeeldheid. Ze importeren de polarisatie en de ‘culture wars’ binnen de Republikeinse Partij, waar die tot nu toe één vijand had: de Democraten. Nu zijn ze hun eigen vijand. Dodelijk.

Dat redelijk fundamentele probleem zou er niet zijn, als de Republikeinen een duidelijke kroonprins hadden gehad. Nu al, voor de verkiezingen al. Eén man (niet m/v – daar zijn het Republikeinen niet zo van) die het voor elkaar krijgt om de GOP achter zich te verenigen, heeft kans om in 2016 president te worden. Kijk naar Obama: toen die in 2004 z’n keynote speech hield op de Democratische Conventie, was het duidelijk: “daar staat onze kandidaat over 4 jaar”. Maar kijk nu achter de coulissen: leeg, hij is er niet.

De Democraten zijn er wel op voorbereid. Hillary Clinton is de enige kandidaat die nu een serieuze optie is. En als je nu geen serieuze optie bent, is het te laat. En dus gaat ze “eerst een jaar slapen”. Uitrusten, ongetwijfeld. Maar dan? Terug naar Arkansas? Hillary, die nooit, maar dan ook nooit het doel van het presidentschap opgeeft? Bill, die nooit, maar dan ook nooit het leven in de schijnwerpers opgeeft (wat wel een gevaar is, overigens…). In een speelveld met Republikeinen die zich in vier jaar niet als eenheid gaan herpakken? Ik zie het ervan komen: Clinton gaat na dat jaar tukken rustig drie jaar gebruiken om dat miljard dollar campagnegeld binnen te harken. Straks een jaar of zes ouder, een jaar of zes wijzer. Want Clinton heeft gezien hoe je campagne voert: “grassroots”. Elke kiezer serieus nemen, waar die kiezer de politiek niet serieus neemt. Als ze dat overneemt, en de arrogantie van 4 jaar geleden nooit meer toont, dan wordt ze de eerste vrouwelijke president van de VS. En zeg zelf: die kans laat Clinton niet voorbij gaan.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The day after the night before.

Een studievriend van mij vraagt naar mijn “nadere analyse en duiding van de verkiezingsuitslag van vannacht in de VS”. Welk een eer, en ik volg het ook alleen maar via internet, TV (in die volgorde!), en veel boeken lezen, dat moet gezegd. Een poging.

1. De verdeelde Republikeinse Partij, met de Tea Party. Een machtsfactor van betekenis. Romney heeft die ultra conservatieve rechterflank niet van zich willen vervreemden. De keuze van Paul Ryan als kandidaat vice-president past ook daarin. Maar het waren zijn eigen standpunten niet, zelf zat hij meer in het midden. Was dus niet authentiek. Later in de campagne is hij wat naar dat midden opgeschoven. Toen was het te laat: too little, too late. Romney dus niet de goede kandidaat. (Wat zou er gebeurd zijn als het Rick Perry was geworden, mijn voorspelling bij de primaries 😉 ?)

2. Die authenticiteit is altijd al een probleem geweest. Nooit is hij gezien als onderdeel van de Hardwerkende Amerikanen. Altijd als te elitair, te CEO, out-of-touch met de blue collar worker, die traditioneel Republikeins stemt.

3. Obama heeft, evenals in 2008, een steengoede grassroots campagne. De Verenigde Staten zijn gepolariseerd. Amerikanen zijn of Republikeins, of Democratisch. Nauwelijks tot geen onafhankelijke-  of zwevende kiezers. Dan is de opdracht: Get-Out-The-Vote. Zorg dat jouw sympathisanten gaan stemmen. Waarbij van belang is: Republikeinen zijn altijd trouwe stemmers, Democraten moeten gemobiliseerd worden. Dat is Obama ook deze keer weer uitstekend gelukt.

4. Minder in het nieuws, maar in tussenzinnen gezegd: Clinton. Die heeft onvermoeibaar campagne voor Obama gemaakt. En die is, beter dan Obama, in staat mensen aan te spreken, te raken, wellicht te emotioneren. En dat hangt samen met punt 2: niet dat hij kiezers overhaalt, maar hij kan kiezers motiveren om naar de stembus te gaan.  Heeft-ie er een belang bij? Hillary 2016?

5. De Verenigde Staten lijken iets progressiever en pluriformer (Latino’s!) te worden. Het homo-huwelijk is inmiddels in heel veel staten – ook Republikeinse – mogelijk. Colorado en Washington State legaliseren wiet.  En een machtiger positie voor vrouwen. Gekozen in de senaat: eerste gehandicapte vrouw, eerste lesbische  vrouw, eerste Aziatische vrouw. Voorzichtige stappen.

6. De polarisatie in DC zal nog wel even aanhouden. De Democraten hebben de meerderheid in de Senaat, de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. De deadlock zal dus wel voortduren. Een bedenk dan dat 1 januari 2013 automatisch een wet in werking treedt die de belastingen verhoogt en flinke bezuinigingen doorvoert. In een (wereld-)economie die heel broos is. Het is te ernstig om er een grapje over te maken, anders zouden we eens een goede Engelse uitdrukking moeten verzinnen voor “over je eigen schaduw heenspringen”. The world needs it.

Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Bij het vertrek van Eelco Bosch van Rosenthal…

Ha Eelco,

Romney zei het zaterdag al: “four more days”. Hoe voelde jij je bij die woorden? Ook jouw ruim 5 jaar correspondentschap Noord-Amerika heb ik met grote interesse gevolgd. Twee herinneringen.

September 2009. Ik ben op vakantie in de VS en kan op een maandagmiddag “NOS Bureau Washington” bezoeken. De contacten zijn een jaar eerder, 2008, het verkiezingsjaar, tot stand gekomen. Ik voel me even ‘taken aback’ — sta daar ineens, in het echt — maar voor het overige is het niet zo spannend. De redactie is een doodgewoon kantoor, en de studio’s in het gebouw waar de NOS zit, samen met alle andere Europese omroepen, zijn ook vrij kaal. Maar toch wordt daar snel iets duidelijk.

In die studio’s staat een scherm waarop een camerabeeld van het Witte Huis geprojecteerd wordt. De toenmalige producer, Sander Warmerdam, vertelt me dat de NOS daar geen gebruik van maakt. “Het is een fake-achtergrond, en dat heeft Eelco liever niet. We doen onze live-gesprekken vanaf het dak van een gebouw even verderop, met een echte achtergrond.” Het valt inderdaad op, want als je oplet: het geluid is anders, niet zo dof als vanuit een studio.

Die enkele anekdote zegt veel. Je bent onderdeel van het nieuws, of niet. Je bent geloofwaardig, of niet.

Nog zo’n klein iets. Tweet van jou: “Complimenten die je van een ander krijgt retweeten. Niet doen, mensen. Doorlopen.”

Mei 2011. Een naar het lijkt kalme zondagavond. Dan, opeens, ontploft Twitter. Obama gaat om 22:00 uur een verklaring afleggen. Jij tweet: “Dat moet van het kaliber Osama Bin Laden gepakt zijn.” Je fietst — denk ik nu — als een dolle naar kantoor, niet om je voor te bereiden op die verklaring, maar om het nieuws zo snel mogelijk te hebben. Om ruim kwart voor 10 citeer je een betrouwbare bron die meldt dat Osama Bin Laden dood is, en voegt daaraan toe: “so there you have it?”

Passie. Professionaliteit. Perfectionisme.

Twee dagen later blijkt — gelukkig — dat ook enige ijdelheid jou niet vreemd is. Een ik meen Amerikaanse journalist heeft alle tweets voorafgaand aan de verklaring van Obama geanalyseerd op accuratesse. En wie wordt in dat lijstje genoemd? Juist: @ebvrNOS. En wie retweet een link naar dat lijstje? Juist: @ebvrNOS.

Dank Eelco, voor die paar goeie gesprekken, voor alle berichtgeving en duiding daarvan. Vooral dat laatste. Amerika aan Nederland uitleggen is echt heel moeilijk.

En natuurlijk kon je het niet alleen. Ik ga geen lijstje maken van mensen zonder wie je het allemaal niet zo gedaan kon hebben — dat wordt te lang. Maar ik maak een uitzondering voor de onvolprezen stagiar(e)s. Oprecht (en objectief): talenten!

Ik wens Wouter alle succes als jouw opvolger. Het zal voor ons als kijkers wennen zijn. Als we — in het begin — denken dat hij in Peking gewoon voor een camerabeeld van het Witte Huis staat: quod non!

Voor de toekomst: alleen het allerbeste gewenst!

Ed

Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen