Michael – “don’t hold me accountable” – Wolff

Hij háát Trump. Of heeft op z’n minst een hartgrondige hekel aan ‘m. Of, waarschijnlijker: Trump is een president waarover hij zo lekker kan schrijven. Michael Wolff, schrijver van het boek “Fire and Fury”. Het omschrijft beeldend hoe het er in het Witte Huis aan toegaat. Kern: een onvoorstelbare chaos, en stafleden die elkaar die tent uitvechten.

De schrijver heeft alleen een probleem. Hij kan lang niet alle verhalen en anekdotes verantwoorden, zo laat College Tour a.s. maandag zien. Het boek balanceert op de dunne scheidslijn tussen feiten en roddel. Heeft Trump een affaire met z’n ambassadeur bij de Verenigde Naties? Hij schrijft het niet op, maar suggereert het zo sterk, dat “het speculatiecircus ogenblikkelijk haar tenten opsloeg in de voortuin van Nikky Haley”, aldus ook Eelco Bosch van Rosenthal in de VARA-gids.

Het interview voor College Tour blijkt het derde interview te zijn dat Wolff aan de Nederlandse pers geeft. Eerder heeft hij De Volkskrant en NRC Handelsblad te woord gestaan. Ook die vragen naar hoe hard het boek is. Kloppen alle verhalen, wie zijn z’n bronnen en welk belang hebben die om dat boek vol te praten?

Hij is er niet van gediend. “Wolff dekt zich nu in door in de inleiding te schrijven dat “een losse band met de realiteit” een kenmerk is van dit Witte Huis en dus “een rode draad in het boek”, noteert Maartje Somers in de NRC.

En dan gaat Wolff nat. Dan haalt-ie de hoogste en enige standaard in de journalistiek niet, verwoord door Carl Bernstein, één van de Watergate-journalisten: “the goal for journalism is to get the best obtainable version of the truth”. (College Tour (!), 15 april 2016)

Op mijn stelling dat Trump altijd president wilde worden, maar het nooit wilde zijn, antwoordt Wolff: “Trump just wants to be a celebrity. He is using the presidency for that now. He will be a one-termer. Afterwards, he will continue to be a celebrity. As “the former president” or in another way”.

Maar zegt dat antwoord ook niet iets over Wolff zelf? Als je over hem leest, is hij als society-journalist begonnen. En is-ie dat eigenlijk niet altijd gebleven?

Want met die “best op te diepen versie van de waarheid” lijkt hij niet veel op te hebben.

Ik zit bij College Tour op de eerste rij en kan vanaf de allereerste minuut zien dat-ie er geen seconde zin in heeft. “Let’s leave it to that”, is zijn karige verduidelijking op de vraag hoe hij als student scoorde in de categorieën sex, drugs and rock ’n roll: “just one of them”. Het is de eerste vraag die elke gast in College Tour krijgt.

En dan wéér dat verantwoorden, na clips van twee vooraanstaande Amerikaanse politieke journalisten. Hij heeft er genoeg van. Hij heeft er geen zin in. Waarom zou-ie ook? In het gepolariseerde Amerika, waar je hartstochtelijk voor óf hartstochtelijk tegen de president bent, kan hij z’n verhalen en z’n boek ($$$$) veel beter kwijt. Voor zijn eigen gehoor. Dat natuurlijk geen kritische vragen stelt. Omdat Wolff een celebrity is. Omdat ook díe de president haten.

Tijdens de opname komt een studente terug op de vermeende verhouding tussen Trump en zijn VN-ambassadeur. Ze zoekt de confrontatie: “een dergelijke suggestie ondermijnt haar gezag, professioneel handelen en reputatie”. Na een felle woordenwisseling erkent Wolff het niet te weten. Ik heb niet de indruk dat het hem spijt.

En zo wordt ook College Tour een uitzending met fire and fury. En na de opname wil Wolff geen enkel Nederlands medium meer te woord staan.

College Tour wordt uitgezonden maandag 26 februari, 21:00, NPO 2.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Geachte heer Eurlings,

In Nederland kennen we wetten, regels en fatsoensnormen. Tot die laatste behoort dat je van iemand anders afblijft. Tenzij natuurlijk, in zekere situaties, met wederzijds goedvinden. Iemand meppen zal, een enkele uitzondering daargelaten, niet met toestemming gebeuren.

Geweld in de sport, in alle vormen, komt steeds vaker in de openbaarheid. Dat geweld überhaupt voorkomt is natuurlijk al te erg voor woorden. Maar alle berichten erover dwingen clubs er iets aan te doen. Samen met de toezichthoudende sportbonden. Dat is een belangrijke verantwoordelijkheid. Die clubs en bonden natuurlijk al lang hadden moeten nemen. Kennelijk is het zelfreinigend vermogen van de sport momenteel onvoldoende.

Het behoeft geen betoog dat sportbestuurders in hun hele doen en laten, en dus ook op dit punt, een voorbeeldfunctie hebben. Zij dienen van onbesproken gedrag en boven elke twijfel verheven te zijn. Een sportbestuurder die geweld heeft gebruikt, vorm of manier zijn onbelangrijk, kan nooit meer anderen op datzelfde gedrag aanspreken. Hij verliest de belangrijkste eigenschap voor z’n functie: geloofwaardigheid. En dan is het onmogelijk een effectief bestuurder te zijn.

Het lijkt me toch een heel eenvoudige redenering. Iedereen kan die zich indenken.

En dus begrijp ik het niet, dat krampachtig vasthouden aan uw zetel in de sportkoepel NOC*NSF en die in het IOC.

Wie bij uw benoeming tot lid van het IOC achter u hebben gestaan, zijn de Koning (!) en uw toenmalige werkgever, de KLM. De eerste heeft zich ervoor ingespannen, de tweede erin bewilligd. Hun vertrouwen heeft u beschaamd. Ook dat kan iedereen zich indenken.

Het interview in NRC Handelsblad van zaterdag 30 december j.l. (https://www.nrc.nl/nieuws/2017/12/29/ik-moet-va-banque-in-de-spiegel-kijken-a1586644) verandert daar niets aan. Toegegeven, in heb het met oprechte belangstelling gelezen. Iedereen heeft recht op wederhoor. Maar ik heb de stevige indruk dat het geen echt face-to-face interview is geweest. Die gebeeldhouwde zinnen, waar nog eens met een stofborstel overheen is gegaan. Over elk woord is nagedacht. Ook, of juist, door een batterij juristen en spindoctors. Zou Jack de Vries naast u hebben gezeten? Tenenkrommend, uw repliek. En alleen al daarom is het artikel, om met Hans Wiegel te spreken, van een macabere schoonheid.

Het blijft frappant met Limburgse bestuurders. Ze hebben wat weg van de Maas in die provincie. Voortdurend de neiging buiten de oevers te treden. En soms gebeurt dat ook.

Geloofwaardigheid en vertrouwen zijn beide binair. Die zijn er, of die zijn er niet. Je hebt er niet een beetje van.

Als ex-politicus weet u, dat als beide weg zijn, er maar één woord rest: “onaanvaardbaar”. En u weet ook welk gevolg dat moet hebben.

U bent de enige die over uw aftreden de finale beslissing moet nemen. Het zou u sieren af te treden. Hoewel, sieren? Daarvoor heeft u te lang gewacht. Die eventuele beslissing zal nu onder druk genomen worden. Mocht u aftreden, dan is mijn reactie: eindelijk. Want aftreden is geen kwestie van moed of wil, maar eenvoudigweg logisch.

Hoogachtend,

Ed Harms

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Inside the Beltway

 

SONY DSC

US Capitol, Washington, DC  © E

d Harms

 

So, the Affordable Care Act, or Obamacare, still exists. Thanks to one man and two women. At least, for now. Undoubtedly, The Better Care Reconciliation Act, or Trumpcare, will be discussed in the near future. 

 

All the articles that describe the events and drama in the early hours of Friday morning, give reconstructions and analysis on what happened in the Senate. In Washington, DC. Interesting, but not the core of why events unfolded as they did.

The main focus is John McCain, the senior Senator from Arizona, who left that entire chamber in uncertainty until the very last moment, the moment he cast his “no” vote, by doing so concentrating all the attention on him. Explaining his vote afterwards, he said that he “stated time and time again that one of the major failures of Obamacare was that it was rammed through Congress by Democrats on a strict party-line basis without a single Republican vote. (…) We should not make the mistakes of the past.” (“The Washington Post”, 2017/07/28). “I’m convinced that we can move forward but we have to have assurances that we will go through a normal [legislative] process” (“Politico”, 2017/07/28).  Of course, that’s one reason: “he values process, decorum, and Senate traditions to a degree that many observers find strange” (“The Atlantic”, 2017/07/28).

Yet, another, and more important reason can be read at an online Arizona newspaper that is part of the USA Today network: “Credit to McCain who listened to the people of Arizona and had the tenacity to demand better that that for which his Republican colleagues were willing to settle. According to a poll taken on Wednesday, just 6 percent of Arizona’s voters supported this bill.” http://www.azcentral.com/story/opinion/op-ed/laurieroberts/2017/07/28/mccain-sinks-skinny-repeal-way-represent-senator/519160001/

And that’s the more important issue, showing once again there an imaginary wall, or the Beltway as it regularly is referred to, between Washington DC and the rest of the country. Because “the primary force driving the events of Thursday night and Friday morning was the energy and (yes) persistence of all those people who swamped town hall meetings, who wrote, or called, or e-mailed various congresscritters to show them what real political pressure felt like.” (http://www.esquire.com/news-politics/politics/news/a56699/healthcare-protests-succeed/)

Despite all those people, just one man and two women had the courage to fully represent their constituents and withstand their party leadership. (Which excludes the President, who did nothing at all to “sell” the bill. The Art of the Deal in business is totally different from the Art of the Deal in politics – which he doesn’t understand).

So 49 other Republican Senators did not withstand. Stayed into the Beltway and felt comfortable within the (albeit very beautiful) walls of the North Wing of the US Congress’ building.

Which, for now, is comfortable. But as The Atlantic states: “Republican talkers have been warning that the failure of repeal would doom the party’s chances in 2018. That’s not quite right: Repeal would have been so unpopular that its success would actually have been the worst GOP outcome. But what is right is that the internal party dysfunction—and White House chaos—that produced the repeal failure is also leading to electoral defeat. It may well produce an electoral defeat of the epic scale of 2006 and 2010 for the party of the most disliked and distrusted first-term president of modern times.” https://www.theatlantic.com/amp/article/535275/

(To be fair: the title of this blog entry was stolen from the book Matt Frei, a former BBC correspondent, now working for Channel 4, wrote about his life and work when stationed in the US).

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

O, America

“O, America you’re calling,
I can hear you calling me:
You are calling me to be true to thee,
True to thee I will be.

O, America you’re weeping,
Let me heal your wounded heart.
I will keep you in my keeping,
Till there be a new start.

And I will answer you, and I will take your hand,
And lead you to the sun:
And I will stand by you do all that I can do,
And we will be as one.

O, America I hear you,
From your prairies to the sea,
From your mountains grand, and all through this land,
You are beautiful to me.

And O, America you’re calling,
I can hear you calling me:
You are calling me to be true to thee,
True to thee I will be.

And I will answer you, and I will take your hand,
And lead you to the sun:
And I will stand by you do all that I can do,
And we will be as one.

O, America you’re calling
I will ever answer thee.”

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

College Tour

Carl Bernstein on journalism, America, its politics and institutions, and the elections of 2016.

npo.nl/VPWON_1248333

(Yours truly on 6’19”)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Correspondents

This friend of mine, in the US, shared some thoughts on the work of foreign correspondents https://homefromabroad.wordpress.com/2016/01/23/correspondents/ (in English). Here’s my reaction (in Dutch):

Hugo, ik ben geen correspondent. Maar wel erg geïnteresseerd in de VS. En het is fascinerend en verrassend om het land, met z’n tegenstellingen en paradoxen, en volstrekt andere manier van denken en leven, om dat te proberen te begrijpen. Daar kan ik enthousiast van worden. En we denken de VS te kennen, vanuit Europa, maar dat is niet zo. We kennen er nog geen 10% van. Daarom wil ik – als ik geld en tijd heb – echt nog eens naar laten we zeggen Iowa, South Carolina, Colorado, Illinois, Vermont. Daarnaast: het zijn niet de Verenigde Staten van Amerika. Het zijn de Verzamelde Staten van Amerika. Want elke staat is anders: in wetgeving, in cultuur, in manier van leven. En dan proberen te begrijpen waarom ze daar denken en leven zoals ze dat doen. Beste voorbeeld voor mij: Obamacare. Voor Nederlanders volstrekt normaal dat er zoiets als een collectieve zorgverzekering is. Voor veel (zij het steeds minder) Amerikanen: volstrekt normaal dat dat er niet is. Want, zo denken en zeggen ze: “ik laat me niets opdringen door de overheid: ik maak zelf wel uit of ik me verzeker. Die vrijheid, dat grondrecht, is belangrijker dan de kans dat ik failliet ga als ik in een ziekenhuis moet worden opgenomen.” Rete-interessant toch, omdat enigszins te kunnen begrijpen? Met “houden van” of “adoratie” heeft dat allemaal niks te maken. Het is het zo graag willen begrijpen van het land. En dat is moeilijk, want je moet je Nederlandse of Europese normen en waarden opzij zetten en je in die van de VS willen verdiepen. En of je het er dan mee eens bent of niet: het doet niet terzake. Zij hun cultuur, wij de onze.
Trouwens, Obamacare: het is voor Nederlanders al lastig om te snappen dat Amerikanen zo’n ziektekostenverzekering niet willen. Correspondenten hebben het nog moeilijker: die moeten dat uitleggen aan de NL-kijker, luisteraar en lezer. Het lijkt me het moeilijkste wat er is. Maar ook het boeiendste!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Als een hobby rauw wordt.

Nu ik een paar dagen in Londen ben, ga ik – het is een beetje m’n hobby – op zoek naar “journalistieke” plekken. Als de NOS-correspondent live in het Journaal is, heeft hij als achtergrond Westminster Palace. En dan loop ik eens daar omheen, kijken waar die precies staat. Beetje opletten, en dan zie je ineens twee cameramannen staan die een interview opnemen. Je kijkt om je heen. Inderdaad, locatie gevonden. Je gaat op een bankje zitten en ziet hoe zo’n interview gaat: het duurt nog geen 5 minuten. Vanzelfsprekend elders compleet voorbereid.

En die voorbereiding zal langer duren. Een buitenland-correspondent moet z’n land kunnen ‘lezen’. Weten hoe ze er denken en hoe ze er doen. En vooral: waarom iets daar nieuws is. Registeren, informeren, analyseren. Dat in die 5 minuten uitleggen aan je Nederlandse kijker en luisteraar lijkt me lijkt me het meest moeilijke – en meest interessante! – van dat vak.

Als één van die interviews afgelopen is en de cameraman wil gaan afbreken, vraag ik ’m of-ie even een foto van mij wil nemen. “In front the camera??” “Yes, please.”

Een andere journalistieke plek is BBC Broadcasting House. Je kunt er een rondleiding boeken. Van ver- en bovenaf mag je een blik werpen op de zeer imposante nieuwsvloer. Niet alleen de grootte, maar ook het aantal journalisten dat daar werkt, is indrukwekkend. Wat opvalt, is dat ze fysiek zeer dicht op elkaar werken. Ze moeten elkaar allemaal echt aardig vinden, en/of heel goed met elkaar kunnen samenwerken, anders gaat het fout. De deelredacties kunnen bij groot nieuws bij elkaar inspringen. Naast specialisten zijn alle journalisten daar dus ook min of meer generalisten.

Daaraan moest ik vanmiddag onmiddellijk denken toen om ongeveer half vijf hier een NOS-alert op m’n telefoon verscheen. “Vlucht Malaysia Airlines vanaf Amsterdam neergestort”. Naar in de loop van deze avond blijkt: 154 omgekomen Nederlanders, 144 passagiers met een andere, of nog niet vastgestelde nationaliteit. Evenzovele complete menselijke tragedies. Veroorzaakt in (en door?) een oorlogsconflict.

huw_edwards

En dan kijk je vanavond op een heel andere manier naar het BBC 10 o’clock news, gepresenteerd door de man die ik vanmiddag bij Broadcasting House bij toeval de hand kon drukken: Huw Edwards, de Engelse Rob Trip. Niet naar de man die je vaak op TV ziet, maar naar rauw nieuws.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen