Inside the Beltway

 

SONY DSC

US Capitol, Washington, DC  © E

d Harms

 

So, the Affordable Care Act, or Obamacare, still exists. Thanks to one man and two women. At least, for now. Undoubtedly, The Better Care Reconciliation Act, or Trumpcare, will be discussed in the near future. 

 

All the articles that describe the events and drama in the early hours of Friday morning, give reconstructions and analysis on what happened in the Senate. In Washington, DC. Interesting, but not the core of why events unfolded as they did.

The main focus is John McCain, the senior Senator from Arizona, who left that entire chamber in uncertainty until the very last moment, the moment he cast his “no” vote, by doing so concentrating all the attention on him. Explaining his vote afterwards, he said that he “stated time and time again that one of the major failures of Obamacare was that it was rammed through Congress by Democrats on a strict party-line basis without a single Republican vote. (…) We should not make the mistakes of the past.” (“The Washington Post”, 2017/07/28). “I’m convinced that we can move forward but we have to have assurances that we will go through a normal [legislative] process” (“Politico”, 2017/07/28).  Of course, that’s one reason: “he values process, decorum, and Senate traditions to a degree that many observers find strange” (“The Atlantic”, 2017/07/28).

Yet, another, and more important reason can be read at an online Arizona newspaper that is part of the USA Today network: “Credit to McCain who listened to the people of Arizona and had the tenacity to demand better that that for which his Republican colleagues were willing to settle. According to a poll taken on Wednesday, just 6 percent of Arizona’s voters supported this bill.” http://www.azcentral.com/story/opinion/op-ed/laurieroberts/2017/07/28/mccain-sinks-skinny-repeal-way-represent-senator/519160001/

And that’s the more important issue, showing once again there an imaginary wall, or the Beltway as it regularly is referred to, between Washington DC and the rest of the country. Because “the primary force driving the events of Thursday night and Friday morning was the energy and (yes) persistence of all those people who swamped town hall meetings, who wrote, or called, or e-mailed various congresscritters to show them what real political pressure felt like.” (http://www.esquire.com/news-politics/politics/news/a56699/healthcare-protests-succeed/)

Despite all those people, just one man and two women had the courage to fully represent their constituents and withstand their party leadership. (Which excludes the President, who did nothing at all to “sell” the bill. The Art of the Deal in business is totally different from the Art of the Deal in politics – which he doesn’t understand).

So 49 other Republican Senators did not withstand. Stayed into the Beltway and felt comfortable within the (albeit very beautiful) walls of the North Wing of the US Congress’ building.

Which, for now, is comfortable. But as The Atlantic states: “Republican talkers have been warning that the failure of repeal would doom the party’s chances in 2018. That’s not quite right: Repeal would have been so unpopular that its success would actually have been the worst GOP outcome. But what is right is that the internal party dysfunction—and White House chaos—that produced the repeal failure is also leading to electoral defeat. It may well produce an electoral defeat of the epic scale of 2006 and 2010 for the party of the most disliked and distrusted first-term president of modern times.” https://www.theatlantic.com/amp/article/535275/

(To be fair: the title of this blog entry was stolen from the book Matt Frei, a former BBC correspondent, now working for Channel 4, wrote about his life and work when stationed in the US).

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

O, America

“O, America you’re calling,
I can hear you calling me:
You are calling me to be true to thee,
True to thee I will be.

O, America you’re weeping,
Let me heal your wounded heart.
I will keep you in my keeping,
Till there be a new start.

And I will answer you, and I will take your hand,
And lead you to the sun:
And I will stand by you do all that I can do,
And we will be as one.

O, America I hear you,
From your prairies to the sea,
From your mountains grand, and all through this land,
You are beautiful to me.

And O, America you’re calling,
I can hear you calling me:
You are calling me to be true to thee,
True to thee I will be.

And I will answer you, and I will take your hand,
And lead you to the sun:
And I will stand by you do all that I can do,
And we will be as one.

O, America you’re calling
I will ever answer thee.”

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

College Tour

Carl Bernstein on journalism, America, its politics and institutions, and the elections of 2016.

npo.nl/VPWON_1248333

(Yours truly on 6’19”)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Correspondents

This friend of mine, in the US, shared some thoughts on the work of foreign correspondents https://homefromabroad.wordpress.com/2016/01/23/correspondents/ (in English). Here’s my reaction (in Dutch):

Hugo, ik ben geen correspondent. Maar wel erg geïnteresseerd in de VS. En het is fascinerend en verrassend om het land, met z’n tegenstellingen en paradoxen, en volstrekt andere manier van denken en leven, om dat te proberen te begrijpen. Daar kan ik enthousiast van worden. En we denken de VS te kennen, vanuit Europa, maar dat is niet zo. We kennen er nog geen 10% van. Daarom wil ik – als ik geld en tijd heb – echt nog eens naar laten we zeggen Iowa, South Carolina, Colorado, Illinois, Vermont. Daarnaast: het zijn niet de Verenigde Staten van Amerika. Het zijn de Verzamelde Staten van Amerika. Want elke staat is anders: in wetgeving, in cultuur, in manier van leven. En dan proberen te begrijpen waarom ze daar denken en leven zoals ze dat doen. Beste voorbeeld voor mij: Obamacare. Voor Nederlanders volstrekt normaal dat er zoiets als een collectieve zorgverzekering is. Voor veel (zij het steeds minder) Amerikanen: volstrekt normaal dat dat er niet is. Want, zo denken en zeggen ze: “ik laat me niets opdringen door de overheid: ik maak zelf wel uit of ik me verzeker. Die vrijheid, dat grondrecht, is belangrijker dan de kans dat ik failliet ga als ik in een ziekenhuis moet worden opgenomen.” Rete-interessant toch, omdat enigszins te kunnen begrijpen? Met “houden van” of “adoratie” heeft dat allemaal niks te maken. Het is het zo graag willen begrijpen van het land. En dat is moeilijk, want je moet je Nederlandse of Europese normen en waarden opzij zetten en je in die van de VS willen verdiepen. En of je het er dan mee eens bent of niet: het doet niet terzake. Zij hun cultuur, wij de onze.
Trouwens, Obamacare: het is voor Nederlanders al lastig om te snappen dat Amerikanen zo’n ziektekostenverzekering niet willen. Correspondenten hebben het nog moeilijker: die moeten dat uitleggen aan de NL-kijker, luisteraar en lezer. Het lijkt me het moeilijkste wat er is. Maar ook het boeiendste!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Als een hobby rauw wordt.

Nu ik een paar dagen in Londen ben, ga ik – het is een beetje m’n hobby – op zoek naar “journalistieke” plekken. Als de NOS-correspondent live in het Journaal is, heeft hij als achtergrond Westminster Palace. En dan loop ik eens daar omheen, kijken waar die precies staat. Beetje opletten, en dan zie je ineens twee cameramannen staan die een interview opnemen. Je kijkt om je heen. Inderdaad, locatie gevonden. Je gaat op een bankje zitten en ziet hoe zo’n interview gaat: het duurt nog geen 5 minuten. Vanzelfsprekend elders compleet voorbereid.

En die voorbereiding zal langer duren. Een buitenland-correspondent moet z’n land kunnen ‘lezen’. Weten hoe ze er denken en hoe ze er doen. En vooral: waarom iets daar nieuws is. Registeren, informeren, analyseren. Dat in die 5 minuten uitleggen aan je Nederlandse kijker en luisteraar lijkt me lijkt me het meest moeilijke – en meest interessante! – van dat vak.

Als één van die interviews afgelopen is en de cameraman wil gaan afbreken, vraag ik ’m of-ie even een foto van mij wil nemen. “In front the camera??” “Yes, please.”

Een andere journalistieke plek is BBC Broadcasting House. Je kunt er een rondleiding boeken. Van ver- en bovenaf mag je een blik werpen op de zeer imposante nieuwsvloer. Niet alleen de grootte, maar ook het aantal journalisten dat daar werkt, is indrukwekkend. Wat opvalt, is dat ze fysiek zeer dicht op elkaar werken. Ze moeten elkaar allemaal echt aardig vinden, en/of heel goed met elkaar kunnen samenwerken, anders gaat het fout. De deelredacties kunnen bij groot nieuws bij elkaar inspringen. Naast specialisten zijn alle journalisten daar dus ook min of meer generalisten.

Daaraan moest ik vanmiddag onmiddellijk denken toen om ongeveer half vijf hier een NOS-alert op m’n telefoon verscheen. “Vlucht Malaysia Airlines vanaf Amsterdam neergestort”. Naar in de loop van deze avond blijkt: 154 omgekomen Nederlanders, 144 passagiers met een andere, of nog niet vastgestelde nationaliteit. Evenzovele complete menselijke tragedies. Veroorzaakt in (en door?) een oorlogsconflict.

huw_edwards

En dan kijk je vanavond op een heel andere manier naar het BBC 10 o’clock news, gepresenteerd door de man die ik vanmiddag bij Broadcasting House bij toeval de hand kon drukken: Huw Edwards, de Engelse Rob Trip. Niet naar de man die je vaak op TV ziet, maar naar rauw nieuws.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Geachte heer Oranje,

En toch begrijp ik ‘m niet, de beslissing om de standplaats New York niet meer te bezetten. Als reden geeft u deze week in Het Parool aan dat het efficiënter kan. Nieuwsuur kan gebruik maken van de 3 NOS-correspondenten in Washington. Ik weet niet hoeveel u dat van de te besparen € 300.000 kost, maar het saldo zal stellig positief zijn.

Wat ik veel gevaarlijker vind, is dat deze bezuinigingsoperatie ten koste zal gaan van de kwaliteit van de berichtgeving vanuit Amerika. Vooraf even dit. Er zijn geen drie, maar twee NOS-correspondenten in Washington. De derde is producer. Een belangrijke, achter-de-schermen functie. Producers zijn top-regelaars, die het werk van de correspondenten mogelijk maken. Ten tweede: u rept met geen woord over de radio.

Maar, het argument verbaast mij. Het gebruik maken van Washington impliceert dat zij het daar al niet druk genoeg hebben. Ik denk: quod non. Dan moet er gekozen gaan worden welke onderwerpen worden opgepakt, welke niet, en voor welke (radio-)rubriek een item wordt gemaakt. Er zullen onderwerpen blijven liggen. Het kan niet anders of de berichtgeving vanuit de VS wordt minder volledig.

Daarnaast: het uitgebreider en uitputtender maken van een item voor Nieuwsuur is heel iets anders dan het maken van hetzelfde onderwerp voor het NOS Journaal. In tien minuten, of in zeg 2½ minuut de essentie overbrengen vereist een geheel andere benadering en montage. En in het Journaal een stukje van een Nieuwsuur-item laten zien, met de mededeling: “de volledige reportage kunt u vanavond in Nieuwsuur zien”: ik vind het armoe, en het bestaat niet dat de kijkers van het Journaal dan goed bediend worden.

In Het Parool geeft u ook aan dat verslaggevers op ad hoc basis naar de VS op reportagereis kunnen gaan. Dat kan, maar het zal de reportage nooit de kleur en de klank van het land geven. Correspondenten wonen in het land omdat ze het land moeten ruiken en voelen. En daarvoor een zesde zintuig moeten ontwikkelen.

Tim Overdiek heeft in 2001 een eervolle vermelding van de Stichting Nipkow ontvangen voor zijn toenmalig correspondentenwerk in de VS, met name ten tijde van de verkiezingen eind 2000. Er was, zoals u ongetwijfeld weet, lang onduidelijkheid over de einduitslag wegens de hertellingen in Florida. Uit het juryrapport: “Toen andere hot shots [sic] als Charles Groenhuijsen en Max Westerman verzuchtten dat de Floridaklucht nu wel lang genoeg had geduurd, bleef Overdiek in zijn Radio 1 bijdragen hoorbaar genieten van de gewone Amerikanen, die er maar geen genoeg van leken te krijgen”.

Met alle respect voor hen: denkt u dat juist dit met 2 correspondenten voor 2 TV-rubrieken en Radio mogelijk is?

Of wat te denken van een reportage van Eelco Bosch van Rosenthal. Over een oud, African-American stel, dat op een waardige manier uiterst pijnlijke herinneringen ophaalt aan de periode van diepe segregatie, en met grote ontroering vertelt over de verkiezing van Obama als eerste zwarte president van de VS. “We hadden twee andere stellen over de vloer hier op Election Night. Het moment was te groots om met z’n tweeën mee te maken”.

Ik heb Eelco een paar keer kunnen spreken, op vakantie in de VS. Ik vroeg ‘m eens hoe hij deze mensen op het spoor was gekomen. “Er was een klein rubriekje in USA Today, met mensen die naar de inauguratie van Obama zouden gaan. Deze namen stonden ertussen, met een paar bijzonderheden. Ik dacht, laten we dat eens uitzoeken.” Kijk, daar gaat het om. Dat gevoel. Dat idee, van: hier kan een verhaal in zitten. En samen met de toenmalige producer Sander Warmerdam, die veel speurwerk heeft gedaan, heeft Eelco een reportage gemaakt waarbij hij ook een weblog heeft geschreven. Eén van de reacties: “Het is 6 uur in de ochtend, en de tranen staan in m’n ogen”.

Denkt u dat juist dit met 2 correspondenten voor 2 TV-rubrieken en Radio mogelijk is?

Ik begrijp dat Twan Huijs de verkiezingen van 2016 gaat coveren. Prima. Maar: hoe gaat hij dat doen? Met reportages vanuit de swing-states? Met items over die onderwerpen waarmee (vanuit Nederlandse ogen!) de VS zich meer lijkt te emanciperen: gay-marriage, maatregelen tegen CO2-uitstoot, immigratie-wetgeving en de invloed daarvan op het electoraat? Over gelijke lonen voor vrouwen? Er wordt er waarschijnlijk één presidentskandidaat.

In Nederland denken we de VS te begrijpen. Dat is niet zo. Het is een land (als het al een land is, het zijn meer de Verzamelde Staten van Amerika) dat in politiek, economisch en cultureel aspect volstrekt verschilt van Nederland en Europa. Om de VS uit te leggen, moet de correspondent er rondlopen. En daarmee de gelegenheid hebben het land te ruiken en proeven.

Daarvoor geeft Margriet Oostveen in haar “Botox op K Street” de beste illustratie. “Dit boek gaat over momenten die te onopvallend waren voor het wereldnieuws uit Washington, maar op mij een indruk achterlieten. Nu wil ik ze daarom alsnog hun plaats geven in het grote verhaal over een periode die Amerika hielp zijn grootste kloof [de verkiezing van de eerste zware president – EH] te dichten. Al moet je kleine gebeurtenissen nooit met teveel gewicht willen opzadelen. Toevallig belandde ik in ‘de hoofdstad van de wereld’ in een tijd die wonderlijk zou uitpakken. Als het is gelukt de lezer enigszins te laten meebeleven hóé wonderlijk, dat lijkt me dat al heel wat.”

Dit is de dure plicht van de Nederlandse Publieke Omroep. Inderdaad, de dure plicht. € 300.000. Sorry. That last remark was uncalled for.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Powerful people – yet so powerless

SAMSUNGJune 2012, I visited US Congress on Capitol Hill. There, at the Visitor Center, they show this movie that highlights all America’s virtues. “We The People”, living in a country which the Founding Fathers were so dedicated to. Creating a society that lives up to its motto: “E Pluribus Unum”: out of many, we are one. The music was moving. A real American patriot felt tears coming up, I guess.

After that movie, you can join the guided tour. “Hi folks, I’m Mike from Arkansas. Where are you all from? Holland? Great! I’m going to show you the Dome from inside, with all its historical paintings. Tell you the stories of former American Presidents, from George Washington to Bill Clinton. He was from Arkansas too. Also, I’m going to show you all the images of the story of the War of Independence and the Civil War, which ended up to “one nation, under God, with Liberty and Justice for all”. Follow me, please!”.

The climax to a visit to the US Capitol can be watching the House or Senate in Session. I was that lucky. After three security checks, at the last one of which you are actually allowed to keep your clothes on, I watched the proceedings from the House Gallery. All went along in a very formal way in that historic Chamber, with much dignity, politeness and decorum. I knew that behind the scenes the Honorable Representatives act like they are cockfighting, yet I was impressed. (By the way: when it’s on TV, you think it’s a really big chamber – it’s not. It’s tiny.)

Today, once again, I realized the contrast to what I saw that June 2012 can’t get any bigger.

As of today, the government is shutdown. Congress isn’t prepared to balance the budget. It won’t pay its bills. Republicans, the more extreme right wing that is, are not willing to cut spending if the Affordable Care Act isn’t defunded. In other words, “take out the additional spending on Obamacare, and we will look into other areas that in our view can afford less money”, as they put it.

US Congress is polarized in a way that it is paralyzed. How a small group of Republicans can take a country hostage.

So there you have an elected US Congress, who by acting so demonstrates to “We The People” US Congress’ inability to solve this huge problem. And, in fact, any problem. How one group can explicitly and unequivocally show that “E Pluribus Unum” exist only in name.

You could say US Congress is bankrupt, as is the country. But America’s politicians will deny that. “We’re only bankrupt when we’re compromising on our basic principles. That’s something we won’t do. That’s something we want Americans not to do.” And indeed, they are not doing so.

Wherever they are, Benjamin Franklin, Thomas Jefferson, James Madison, and George Washington, amongst others, are shaking their heads, and yell: “Hey, remember: “Out of Many,  We are One!” But nowadays, their voices are not heard.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen