“It’s not about healthcare. It’s about politics.”

Planned Parenthood worker Gonzales speaks with a woman during a Planned Parenthood Affordable Care Act outreach event for the Latino community in Los Angeles, California (photocredit Politico.com)

Planned Parenthood worker Gonzales speaks with a woman during a Planned Parenthood Affordable Care Act outreach event for the Latino community in Los Angeles, California
(photocredit Reuters)

And so the fight goes on. October 1st, there is just another government shutdown deadline. By then, US Congress has to balance the budget, or raise the debt ceiling. Once again.

Republicans are not willing to cut spending if the Affordable Care Act, or Obamacare, isn’t defunded. In other words, “take out the additional spending on Obamacare, and we will look into other areas that in our view can afford less money”. They won’t negotiate on tax increases. Anywhere.

Meanwhile, the President and his Democratic allies are doing roadshows to promote Obamacare and to get the American people and American companies, that can offer healthcare to their employees, convinced of the benefits for  them. These roadshows point out that Obamacare has three goals: lowering the annual increases in healthcare costs, ensuring that patients receive better healthcare, and that the uninsured population decreases. These roadshows that are going on now are making people aware that they can get affordable health insurance.

Ironically, that “enrollment-period” starts…. . October 1st .

Will that, and will Obamacare succeed?

“Well, that’s truly yet to be known and far from easy”, an American acquaintance tells me. “I think the link to the recent Baltimore Sun article you tweeted [ http://www.baltimoresun.com/health/bs-hs-health-reform-outreach-20130921,0,3436672.story ] makes a good point in addressing that class is a huge underlying area for healthcare and politics. The poor in our country, whether urban or rural, black or white, American born or immigrant, tends to be less educated than our middle class or wealthy. And they are the primary focus of Obamacare! Many in the upwardly mobile middle class would not be affected by the Affordable care Act, as many large employers already provide health insurance. The poor, however, and those that only work part-time jobs: well, they do not have employee sponsored insurance, and often don’t have the literary background to investigate the implications of the Affordable Care Act too. They are either ambivalent, they don’t really worry about it, or they’re paranoid, scared as they are made by what I call the right-wing fear tactics.

“Despite the aspect of class, right wing politicians have wasted much taxpayer time and money fighting it. They have made it seem as though we are all going to die – which was largely debunked and scrutinized – and that small business will fall apart, and no one will have jobs, and the Unites states will turn into a barren wasteland of poor sick people should Obamacare go through. Fear: the most ultimate way to influence people.

“Probably you wonder why they are playing those tactics. Well, I can’t help but wonder if the only thing they are truly afraid of is that it will do a lot of good. If Obamacare succeeds then the entire right wing ideology will be jeopardized. People will see that all of their scare tactics were for nothing. An entire political regime is using fear to control, or trying to do so, the policies of a free nation by misinforming their public.

“So there you have it. Obamacare is not about healthcare. It’s about politics, as all here is about politics. And the roadshows will be trying to control it and to reassure people. Congress approval  ratings nowadays are at 11%. Guess why.”

Geplaatst in nieuws | Een reactie plaatsen

Gezondheidszorg in Amerika

The Affordable Care Act

The Affordable Care Act

Het blijft een beetje etteren  — de Affordable Care Act, de verplichte zorgverzekering die elke Amerikaan begin 2014 moet hebben. 30 september is een belangrijke datum: dat is de deadline voor de zo-veel-ste onderhandelingen over het schuldenplafond in het Congres, en de vraag of en in welke mate de zorguitgaven daarvan onderdeel uitmaken.

De zorgverzekering is verplicht, geheel tegen de Amerikaanse cultuur van zelfredzaamheid in, en dus zeer controversieel. Maar: die verplichting is er. Het Hooggerechtshof heeft het  zo bepaald (voor de duidelijkheid: niet het Congres van volksvertegenwoordigers).

De premies zijn duur, want er bestaat een uitgebreid “basispakket”. Uiteraard, want dan zijn ze voor verzekeringsmaatschappijen winstgevend. Met die nieuwe gezondheidszorgwetgeving wordt concurrentie tussen zorgverzekeraars beoogd. Doel: lagere premies, betere dekking.

Maar zolang die premies absoluut gezien nog steeds hoog blijven, is het de vraag of een zorgverzekering echt affordable is, of het er één is die echt elke Amerikaan in staat stelt zich te veroorloven. Want weet dat de inkomensverschillen in de VS echt groot zijn.

Wel is het zo dat de wet voorschrijft dat verzekeringsmaatschappijen een deel van hun winst terug moeten teruggeven aan hun klanten, de Rebates. Verwacht wordt dat aan hen die nu al een verzekering hebben over 2012 $3,4 aan restituties wordt uitgekeerd. Zo wordt de zorg weer wat goedkoper. Dat bedrag is natuurlijk een schijntje: in de Health Insurance Industry in de VS gaat een veelvoud aan miljarden om.

Ook zijn er de “tax-credits”, de zorgtoeslag die de overheid uitkeert aan diegenen voor wie de premie relatief duur uitvalt, en wordt de staatsverzekering voor mensen met de laagste inkomens uitgebreid. Om dat te kunnen betalen, gaan de verzekeringsmaatschappijen een extra belasting betalen. $8 miljard moet dat opbrengen. Die ze natuurlijk weer in hun premies, aan hun verzekerden doorberekenen. En dus blijven de kosten voor Amerikanen om zich tegen ziektekosten te verzekeren hoog.

In een land dat dat prima vindt. Dat mensen in de (nog) eerste economie ter wereld geen ziektekostenpremie kunnen betalen, is voor veel Amerikanen de normaalste zaak van de wereld. Ieder gaat voor z’n eigen geluk. Niet dat van een ander. Keihard, zeer competatief. Het blijft een land van “ieder voor zich en God voor ons allen”.

Het is misschien ook daarom, dat veel Amerikanen slecht geïnformeerd zijn over deze collectieve zorgverzekering. Want dat vertelt een Amerikaanse kennis mij. Ze hebben geen idee wat het inhoudt. “Bang voor het onbekende”. Angst die door de tegenstanders van de wet sterk wordt gecultiveerd. Die ze ook wordt aangepraat.

Wat toch ook weer zo’n prachtige paradox is: Amerikanen, het land van pioniers, van vernieuwing van innovatie, van The American Dream, zijn bang voor de Affordable Care Act. Wat tegelijkertijd weer heel concreet die extreme individualisering van de Amerikaanse samenleving bijna voelbaar maakt.

In een land dat dat prima vindt, ook omdat er geen noodzaak is tot verandering. Elke Amerikaan kan altijd naar de Spoedeisende Hulp gaan, waar artsen wettelijk verplicht zijn iedere patiënt te onderzoeken, te behandelen en medicatie voor te schrijven. Als de patiënt niet in staat is te betalen, hoeft dat ook niet. Overheid en ziekenhuis delen de kosten. Dus waarom een zorgverzekering hebben?

Nu is er “Get Out The Vote”-operatie aan de gang. Zo heeft Obama de verkiezingen gewonnen, zo moet hij zijn zorgwet tot een succes maken. Miljoenen worden in de staten besteed om Amerikanen de wet uit te leggen, de voordelen te schetsen, en: “nee, verplicht is niet eng.” $ 43 miljoen in Californië, een grote staat met de meeste onverzekerden — en met een bevolking die in grote meerderheid voorstander (!) van de wet is. Het zal nog een hele tour worden, dit najaar, tot het einde van het jaar. Begin 2014 moet iedereen verzekerd zijn. Die taxichauffeur zei het al: “Obamacare? I don’t know how they will solve that”. (https://edharmsblog.com/2012/07/19/en-taxichauffeur-over-obamacare/)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De verkiezingen in de VS van 2016.

Capitool, Washington     © Ed Harms

Capitool, Washington, DC    © Ed Harms

In een week waarin de Verenigde Staten 237 jaar onafhankelijkheid van de Britten vierden, zou je ook iets kunnen zien van een ander soort onafhankelijkheid bij de Amerikanen.

Vorige week vernietigde het Hooggerechtshof een federale wet die homo-stellen minder rechten toekent dan hetero’s. Obamacare, de universele gezondheidszorg voor alle Amerikanen, staat nog overeind. Ook kondigde Obama stevige maatregelen tegen CO2-uitstoot voor. Nieuwe wetgeving op het gebied van immigratie werd door de Senaat met grote meerderheid aangenomen. En in Texas voorkwam een Senaatslid, door er in haar eentje 11 uur (!) onafgebroken over te spreken, dat gestemd zou worden over strengere abortuswetgeving.

Overschat het allemaal niet: in veel staten is het homo-huwelijk nog steeds niet rechtsgeldig, Obama’s plannen zijn nog steeds plannen, er is een kleine kans dat de immigratiewetgeving door het Huis van Afgevaardigden wordt aangenomen, en het resultaat in Texas voor nu is maximale aandacht. Ook over Obamacare zal nog wel gestreden worden.

Maar toch, zo schrijft Politico vorige week, denken progressieve leiders dat Amerika verandert. In Amerika komt een nieuwe generatie op, een veel meer zelfbewuste, met meer progressieve standpunten. Ook wordt Amerika qua bevolkingssamenstelling, en tolerantie voor andere bevolkingsgroepen (zoals de grote en groeiende groep Latino’s) steeds pluriformer en verdraagzamer. In sommige delen van Amerika is Spaans de voertaal.

Ook The National Journal signaleert een ‘shift in values’: http://www.nationaljournal.com/columns/political-connections/danger-ahead-for-democrats-the-passion-gap-20130711?mrefid=site_search

Goed: gesteld dat het zo is, dan is er heel voorzichtig iets fundamenteels aan het veranderen in de VS. Was het zo dat politici een heilig geloof hadden in hun maakbaarheid van de samenleving (lees Tom-Jan Meeus in “Het Maakbare Nieuws”), juist daar is dan een begin van een verandering te zien.

Waar de politiek in Washington compleet op slot zit (en waarover deze week een kennelijk ontluisterend boek verscheen, “This Town”), lijkt het Amerikaanse volk het eigen lot veel meer in eigen handen te nemen.

Wat ze op 4 juli 1776 dus ook deden.

En daarmee, het stuk in Politico meldt het, kan een beweging op gang komen die dat zelfbewustzijn van veel Amerikanen overneemt. Politici zijn dan, in de woorden van Meeus, geen trendsetters meer, maar trendvolgers. Het zou nogal een verandering zijn.

En als het zo is, en als het zich dan doorzet, dan wordt het interessant. Want waar de Democraten van oudsher voor een grotere overheid zijn, die de Amerikaanse samenleving richting en inhoud geeft, moeten ze juist op dat punt een stap terug doen. En niet ineens voor een kleinere overheid zijn, maar de boodschap een kwartslag draaien. Het is niet meer de overheid die bepaalt, nee, het is de overheid het mogelijk maakt dat Amerikanen zelf hun samenleving richting en inhoud geven.

Empowerment: de bevolking is prima in staat voor zichzelf te zorgen. De overheid zorgt voor de randvoorwaarden. En stelt zich dus anders op: wel aanwezig, maar minder zichtbaar. Prachtige paradox: Democraten die gaan vinden dat de overheid een kleinere rol moet gaan spelen. Het is alleen geen kleinere rol, het is een andere. Dat moet hun boodschap zijn bij de komende verkiezingen. Het onderscheidt hen van de Republikeinen die vinden dat de overheid überhaupt zo klein mogelijk moet zijn. En moet blijven.

“In 1776 waren we Amerikanen, vrij van de Britten. In 2016 bent u Amerikanen, met politici die weten wat goed voor u is: u bent vrij. Denk zelf. Leef zelf. En heeft u de overheid nodig: daarvoor is die er niet.” (Republikeinen).

“In 1776 waren we Amerikanen, vrij van de Britten. In 2016 bent u Amerikanen, vrij van politici die dachten te denken wat goed voor u was. U bent vrij. Denk zelf. Leef zelf. En heeft u ons nodig, of vindt u dat we zaken anders moeten doen: we horen het wel.” (Democraten).

Opgelegde vrijheid of echte vrijheid. Dat wordt de verkiezingsstrijd in 2016, 240 jaar later.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De onbegrijpelijke brieven van het CAK.

Het CAK is de meest bureaucratische en meest onbegrijpelijke instantie die er is.

Het CAK, dat inderdaad staat voor “Centraal Administratie Kantoor”, is volgens haar site “een professionele en betrouwbare uitvoeringsorganisatie in de zorg- en welzijnsector”, die zich onder meer bezig houdt met “het vaststellen, opleggen en incasseren van de wettelijk verplichte eigen bijdragen voor geleverde zorg (AWBZ en Wmo).”

Eerst even de context. Op 5 februari valt mijn moeder (81) bij haar thuis enkele treden van de trap en breekt daarbij een ruggenwervel. Gelukkig, gelukkig, zonder ruggenmergletsel, dus geen sprake van verlamming of dwarslaesie. Ze verblijft een week in het ziekenhuis, waar een gipscorset wordt aangebracht, en aansluitend vier weken in een revalidatiecentrum. Daarna krijgt zij nog 2 weken, en in die periode om de andere dag, thuiszorg. De thuiszorg-verzorgende of -verpleegkundigen(-in-opleiding) zijn overigens één van de weinigen die de zorg echt naar behoren leveren. Maar die wel 2 keer pas om 12:00 uur kwamen, “want we moesten eerst vergaderen”. Maar dat terzijde.

Vandaag, dus 3 maanden later, ontvangt moeder een brief van het CAK. Ik neem ‘m even door. Tussen vierkante haken mijn commentaar, en de cursivering heb ik aangebracht.

Geachte mevrouw,

In deze brief (beschikking), staat de beslissing over de hoogte van de maximale periodebijdrage [de wat?] Zorg zonder Verblijf [dat zullen die 2 weken thuiszorg zijn]. De maximale periodebijdrage wordt met deze beschikking vanaf periode 3 [welke periode is dat, en waar zijn periode 1 en periode 2?] vastgesteld op € x per 4 weken [het exacte bedrag doet niet terzake].

Waarom ontvangt u deze beschikking?

Voor Zorg zonder Verblijf moet een eigen bijdrage worden betaald. Dit is wettelijk bepaald. Met deze eigen bijdrage wordt een deel van de kosten zelf betaald. [Akkoord, vertel hoe hoog die is]. De eigen bijdrage is per periode nooit meer dan de maximale periodebijdrage [klontjes, anders is het niet “maximaal”].

Hoe wordt de maximale periodebijdrage berekend?

[Volgt een berekening die veel lijkt op de specificatie bij een belastingaangifte.] In onze folder ‘Eigen bijdrage Zorg zonder Verblijf en Wmo’ en op onze website leggen wij de berekening uit. [Interessant als achtergrondinfo, maar….]

Wanneer ontvangt u de factuur?

[Ja, eindelijk, daar zal je het hebben! Nee:] U ontvangt binnenkort de factuur voor de eigen bijdrage van het CAK. [Zucht.] (…) Wilt u voortaan automatisch betalen? [Nee! De thuiszorg hoeft al 3 maanden niet meer te komen!] U ontvangt [overigens] geen factuur [indien] meer dan één nacht in de maatschappelijke opvang is doorgebracht.” [O.]

Bent u het niet eens met deze beslissing?

[Volgt drie-kwart A4-tje met een bezwaarprocedure].

Met vriendelijke groet, CAK, Manager afdeling Registratie en Beschikken.”

Nou weten we nog steeds niet wat moeders zelf moet betalen. Maar, ziedaar, met dezelfde post: een tweede envelop van het CAK!

Geachte mevrouw,

Per periode van 4 weken [we hebben het nog steeds over 2 weken thuiszorg, om de andere dag, 3 maanden geleden beëndigd] ontvangt u van het CAK een factuur voor uw eigen bijdrage Zorg zonder Verblijf en/of Wmo. Op de factuur staat onder andere: het bedrag dat u moet betalen [daar is het een factuur voor, en, eindelijk, daar zal je ‘m hebben] en de maximale periodebijdrage [zouden ze nog uitleggen wat de relatie is tussen die twee?].

[En ja hoor, daar is dan eindelijk het bedrag van de eigen bijdrage: € 19,74. Oké. Moeder zal het overmaken.]

Hoogachtend,

CAK, afdeling eigen bijdrage”.

Dus het CAK heeft een computersysteem, waar de CAK-medewerkers gegevens invoeren, en daar komen dan 2 van dit soort onbegrijpelijke standaardbrieven uit. Ik moet denken aan een oud-leidinggevende van mij: “is dit beleid, of is er over nagedacht?”

Ik denk dat ik maar een antwoord ga sturen.

Geachte Manager afdeling Registratie en Beschikken,

Dank voor uw beschikking, waaruit helaas niet bleek wat de eigen bijdrage was die mijn moeder moet betalen. Complimenten voor uw collega van de afdeling eigen bijdrage, die gewoon een factuur stuurde waarop dat vermeld stond. Mag ik u een suggestie doen voor een alternatieve beschikking?

Geachte heer, mevrouw,

Enige tijd geleden [liever nog: onlangs] heeft u thuiszorg gehad. Hiervoor moet u volgens de wet Bijzondere Ziektekosten een eigen bijdrage betalen. Deze bijdrage bedraagt voor u € 19,74 en kunt u voldoen door middel van bijgevoegde acceptgiro.

Deze eigen bijdrage is op de volgende wijze tot stand gekomen. [Hier moet u zelf nog even iets doen, want dat is mij tot op dit moment volstrekt onduidelijk. Maar hou het kort!].

Heeft u verder nog vragen, dan kunt u contact met ons opnemen op onderstaand telefoonnummer of onze website raadplegen”.

Met vriendelijke groet,

CAK, Manager afdeling Registratie en Beschikken”

Zoiets, denk ik.

Want waar het om gaat is dat het CAK gezien wordt als onderdeel van de overheid. Onterecht, het is een Zelfstandig Bestuurs Orgaan is dat in opdracht van de overheid haar taken uitvoert. Alleen, nogmaals, de perceptie is dat het CAK als overheid wordt gezien.

Alles en iedereen breekt z’n hoofd over de vraag hoe ‘de kloof’ tussen overheid en burger te dichten. Over hoe de burger weer (meer) vertrouwen in de overheid krijgt. Ik zou zeggen, begin bij het CAK en de Manager afdeling Registratie en Beschikken. Laat die zijn brieven eens door de ogen bekijken van diegenen die ze ontvangen. En of ze die brieven dan snappen. Want zolang dit soort brieven verstuurd blijven, zijn er werelden te winnen. En nog makkelijk ook.

O, en moeder? Die loopt weer als een kievit.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Geachte heer De Graaf,

Dat u als voorzitter van de Eerste Kamer “naar eer en geweten” te werk bent gegaan bij het samenstellen van de Commissie van In- en Uitgeleide bij de inhuldiging van de Koning op 30 april, wil ik geloven. Dat u de juiste criteria heeft gebruikt, en heeft toegepast, om een zo getrouw mogelijke afspiegeling van de samenstelling van de Staten-Generaal te krijgen, wil ik ook geloven. Bij die samenstelling bent u “niet toegekomen aan de heer Wilders”.

Tot zover niets aan de hand.

In haar autobiografie citeert Betty Boothroyd, een voormalig voorzitter van het Britse Lagerhuis, toenmalig premier Tony Blair bij de onthulling van haar schilderij in “the Commons”. “We all acknowledge your impartiality and objectivity”.  Vrij vertaald: u bent altijd onpartijdig en objectief. “That was all that mattered to me”, was haar antwoord. Vrij vertaald: dat is het enige en het belangrijkste.

Met andere woorden, geacht lid van de Senaat, de toevoeging in het Volkskrant-interview (waarom dat eigenlijk überhaupt gegeven??) “dat een plaats van Wilders in de Commissie veel aandacht zou hebben getrokken”, die toevoeging dus is niet alleen een fout geweest (want niet meer relevant als u niet toegekomen bent aan Wilders), ook de uitspraak op zich is een doodzonde voor een – onafhankelijk – voorzitter. Dat kunt u nu niet afdoen met een “dat had ik beter niet kunnen zeggen”.

Dat u vrijdag uw conclusie trekt en uw aftreden bekend maakt, omdat “er geen discussie mag bestaan over het onafhankelijk handelen van de voorzitter van de Eerste Kamer” is niet alleen het enig juiste argument, het is ook de meest chique manier van aftreden.

Tot zover niets aan de hand.

Zou je zeggen. Want heeft u uw beslissing om terug te treden vrijdagavond wel “zelfstandig” genomen? Waarom anders vanmiddag, rond uw formele aftreden, zeggen “dat er geen fouten zijn gemaakt”? En waarom “moet Barbertje hangen”? Bepaald geen uitspraken voor een lid van een ‘chambre de réflexion’.

Marc Chavannes had zaterdag in de NRC gelijk. U bent integer. U bent niet uit geweest op persoonlijk gewin. (Tenzij u aangestuurd bent door het Hof — maar daar ga ik geenszins vanuit).

En dus vindt u uw vertrek misschien oneerlijk. Ook omdat u wellicht meer weet dan nu bekend is.

Maar niemand heeft ooit gezegd dat het leven altijd eerlijk is.

Daar moet een voorzitter mee kunnen leven. En mee kunnen aftreden.

Hoogachtend,

Ed Harms

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zweef Manhattan in (met Floortje Dessing)

Neem vanaf Roosevelt Island de Tramway, de kabelbaan, en zweef Manhattan in…

Wat Floortje Dessing op dat moment ook deed…

SAMSUNG

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The Nanny.

image

Central Park, New York City © Ed Harms

Hij vond het leuk, dat blogje van mij over Nieuwsuur New York. En daarom zit ik met de correspondent aan de koffie, in Williamsburg, een trendy, hippe wijk in Brooklyn, New York. “Waar moet ik nou op letten, Tom, in de stad?” Hij denkt na. “Probeer het straatbeeld ‘ns te zien. Niet kijken dus, zien. Iedereen loopt hier: blanken, African-Americans, latino’s, Aziaten. Allemaal door elkaar. Maar mengen doet het niet.”

 

En ik denk er inderdaad iets van te zien. In de metro naar Central Park valt me iets op. Twee blanke kindertjes, ik schat ze 3 en 6, met toch al een enigszins arrogante uitstraling, zitten naast een African-American vrouw die duidelijk bij hen hoort. Zonder veel plezier overigens, zo te zien. Hoe zit dit? Even verderop hetzelfde. Een vrouw geeft een baby de fles. Maar het is niet haar moeder: het kind is te netjes aangekleed. Die vrouw niet. Hoe zit dit? Dan dringt het tot me door: het zijn de particuliere nanny’s. Die door welgestelde New Yorkers worden ingehuurd om hun kinderen onder hun hoede te nemen en de dag goed door te loodsen. Omdat de ouders daar zelf, met hun drukke banen, geen tijd voor hebben. In Central Park zelf zie ik er later veel meer. In groepjes. De nanny’s zoeken elkaar op, dat is duidelijk.

Ongetwijfeld worden deze kinderen klaargestoomd voor de beste scholen en de beste banen. In de VS is de concurrentie ook op dat gebied moordend. Dat is zo’n fundamenteel kenmerk van de Amerikaanse samenleving.

Maar hoe zit het dan met de kinderen van niet zo welgestelde ouders, die ook drukke (en vaak twee) banen hebben, en die werkelijk nooit een nanny kunnen betalen?

“Tsja, daarvan zie ik er nogal wat”, vertelt ’s avonds een goede kennis onder het eten. Hij bestuurt een opleidingsinstelling. “Geen geld, geen begeleiding: in New York haakt 50% van de middelbare scholieren vòòr het examen af. Da’s groep 1. En van de helft die geen drop-out is, is de helft niet geschikt om te studeren. Da’s groep 2. Die komen allebei bij mij. Met een cursus of een gerichte beroepsopleiding proberen ze dan, alsnog, een certificaat of diploma te halen dat hen toegang geeft tot een baan”.

Ik overdenk het later en ben verbaasd. Even afgaand op deze cijfers: hoe functioneert een maatschappij die slechts 25% hoog opgeleiden heeft? Ja, het kan. Omdat die groep dan relatief gezien heel veel verdient. En zo – even sterk versimpeld – de resterende 75% aan het werk houdt. En dus onder andere nanny’s kan blijven inhuren. Die dan op een mooie dag weer naar buiten gaan. Om elkaar op te zoeken. Om lotsverbondenheid te delen. “Hoe zijn ‘jouw’ ouders?”

(O, en dat blogje over Nieuwsuur New York? https://edharmsblog.com/2012/10/01/friend/)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen